شهش گفتا که چه اندوه داری

تو گفتی داشت اندوه جهانی

نه یک لحظه سوی سلطان نظر کرد

نه از اندوه خود یک دم گذر کرد

که گوئی بر دلت صد کوه داری

زبان بگشاد مرد از پرده راز

که ای پرورده در صد پرده ناز