گسی کردمش با دلی مستمند

که بخشایش آرد هر آن کش بدید

ز بس درد کو دید بر بی گناه

چنان رفت پیمان که بشنید شاه

چو آید به نزدیک تخت بلند

همان کن که با مهتری در خورد

ترا خود نیاموخت باید خرد