چو تو بس بی طعام ناتمامی

نظر بر پیش چشم خویش میدار

وگر ده سفره پیش آرند خلقت

نگه می دار آنجا نیز حلقت

میان در بسته از بهر طعامی

چنان کان طفل حیران می درآید

برزقش شیر پستان می فزاید