همه سوداست ای سودائی آخر

برزقش در دو پستان شیر کردند

چو با تو رزق دایم همبر افتاد

چرا این خلق در یکدیگر افتاد

همی سودا چه می پیمائی آخر

اگر تو عاقلی سودا بینداز

تو امروزی غم فردا بینداز