که نقد دل خوشی جستن محالست

مخور غم چون جهان بی غمگسارست

وگر غم می خوری هر دم هزارست

خوشی در ناخوشی بودن کمالست

چه خواهد بود آخر زین بتر نیز

که صد غم هست و می آید دگر نیز

ازان شادی که غم زاید چه خواهی