گهی می زد چو گژدم از غمش نیش

اثر کرد این سخن در جان محمود

فرو افکند سر می سوخت چون عود

گهی چون مار می پیچید بر خویش

یکی را گفت تا سرو بلندش

ز سر تا پای آرد در کمندش

چو گوئی آن سمن بر را فرو بست