که خلقی را ز روی تو نصیبست

چو قدر روی می بینی که چونست

چرا منلت بپای سرنگونست

ایازش گفت این کاری عجیبست

که می بینند رویت جمله چون ماه

نمی یابد بپای تو کسی راه

چو اینجا نیست غیر این باخلاص