که کم کن ای خدا باران زمانی

بچشم از یکدیگر جان می ربودند

زلب بر همدگر جان می فزودند

دعا می کرد هر سوزنده جانی

ولی می گفت عاشق یا الهی

زیادت کن نه کم چندانکه خواهی

کنون کز ابر طوفانی روانست