چه می گویم که چون لعنت شنید او

که سر پیچیدن از تو سوی اغیار

بزخمی گر سگی از در شود دور

بود از استخوان پیوسته مهجور

ازان لعنت همه گرینده دید او

کسی صافی هزاران سال خورده

نه اندک، جام مالامال خورده