فرو افتی بدوزخ سر نگونسار

دو در دارد جهان همچون رباطی

ازین در تا بدان در چون صراطی

بدان ره گر نخواهی رفت هشیار

زمین را چون بیفتد سایه گاهی

کند تاریک مه را در سیاهی

اگرچه نیک روشن جرم ماهست