تبه گشتی و روی آن ندارد

چه سازد آنکه او غرق از زمینست

بیک دم چون چنان نوری سیه کرد

بعمری هم ترا داند تبه کرد

که به گردی چو این امکان ندارد

نگونساری تو بیرون ز پیشست

که جانت را همه آفت ز خویشست