نبودش هیچ ره سرگشته آمد

ز روزن خانه را چون روشنی دید

بدست خویش روزن کرد مدروس

که تا در خانه تنها ماند محبوس

بآخر تا که دم زد کشته آمد

اگر خواهی که پیش افتی بهرگام

بترک خود بباید گفت ناکام