که در ره می رود پر تاب و پر پیچ

همه تن گر شود چون مار پایت

گریزی نیست ممکن هیچ جایت

ندیدی وقت رفتن مار را هیچ

ولیکن چون بسوراخ آورد روی

درو کژی نماند یک سر موی

که تا ننهد ز سر آن پیچ پیچی