که من دانم ترا ای بنده پرور

خطابی آمد آن بی خویشتن را

که کرباست دهم اما کفن را

زبان بگشاد آن مجنون مضطر

که تا اول نمیرد مرد عاجز

تو ندهی هیچ کرباسیش هرگز

بباید مرد اول مفلس وعور