ز دل آهی برآورد آن جگر سوز

که تا بگشاید آن دل تنگ روزه

بیفتاد آن زمانش کوزه از دست

جگر تشنه بماند و کوزه بشکست

که گفتی گشت عالم آتش افروز

بصد سرگشتگی می گفت الهی

ازین بیچاره مسکین چه خواهی