چنان پنداشتم من روزگاری

چنین مشغول در طاعت چرائی

بموسی گفت آن سرگشته راه

که ای طوطی طور و مرد درگاه

که هیچم من نیم در هیچ کاری

چو دانستم که آخر در شمارم

بیک طاعت زیادت شد هزارم