چنان عقلی چو عقلی گشت زائل

ایاز افتاد در پایش که ای شاه

چه افتادت بگو امروز در راه

که عقل تو که عقلی بود کامل

شهش گفتا چو رویت در نظر بود

ز یک یک بند تو دل بیخبر بود

کنون چون دیده آمد بنده بندت