وزان دلتنگی او را بیم جان دید

همه تن چون گلاب آنجا عرق کرد

چو گل جان را بجای جامه شق کرد

چو مرد از شرم زن را آنچنان دید

دل آن مرد خست از خجلت او

بصحت برگرفت آن علت او

بدو گفتا که من ایمان ندارم