نه از پس هیچ ره بودش نه از پیش

یکی دیوانه بی پا و سر بود

که هر روزش زهر روزی بتر بود

دلش بگرفته بود از خلق وز خویش

زبان بگشاد کای داننده راز

چو نیست این آفرینش را سری باز

ترا تا کی ز بردن و آوریدن