سیه گشته ز دود آتشش روی

ولیکن آخر از همسایگانست

شد القصه حسن نزدیک شمعون

میان خاک دیدش خفته در خون

نه جامه در برش پاکیزه نه موی

زبان بگشاد شیخ و گفت ای پیر

بترس آخر ز حق تا کی ز تقصیر