چو محرومم ز ملک آب و گل من

ندانم تا قوی یا سهل بود آن

چو می ترسم که من خود غرقه می رم

چگونه غرقه را دست گیرم

چگونه ملک حق کردم سجل من

درین اندیشه بود او تا سحرگاه

رسولی در رسید از خواب ناگاه