به گرد طمع تا توانی مگرد

اگر دانشی مرد راند سخن

تو بشنو که دانش نگردد کهن

دل مرد مطمع بود پر ز درد

مکن دوستی با دروغ آزمای

همان نیز با مرد ناپاک رای

سرشت تن از چار گوهر بود