بحق می گفت: این دیوانه تو

بلب می گفت رازی با خداوند

یکی بر لب نهادش گوش حالی

که تا واقف شود زان سر عالی

که بود او مدتی هم خانه تو

چو در خانه نگنجیدی تو با او

که در خانه تو می بایست یا او