همه شب لالکا در پای مانده

مگر یک خفته بیدار جان را

قبائی از نمد افکند در بر

ز میخ خیمه بالش خاک بر سر

ز دست برف بر یک جای مانده

ندانم تا شبی از درد دین تو

بدین درگاه بودستی چنین تو