شبی آخر چنین روزیت بودی

ندانم تا شبی از درد دین تو

بدین درگاه بودستی چنین تو

اگر یک ذره دلسوزیت بودی

ز بانگ پای سلطان مرد از راه

بجست از جای و بانگی زد بران شاه

که هان تو کیستی شه گفت حالی