ز پیش خویشتن بر بایدت خاست

وگرنه زو نه بیند کس خطی راست

چو برخیزی ز باطل حق دهندت

مقید بفگنی مطلق دهندت

که تا این کار بنشیند ترا راست

که تا با خویش می آئی تو پیوست

هم آنگاهی شود معشوق از دست