هزارش بوسه زد بر هر دو رخسار

ببالین آمدش محمود غازی

که بود اندر سر او سرفرازی

ز خواب خوش نکردش هیچ بیدار

چو فارغ شد ز کار بوسه آن شاه

همی مالید پایش تا سحرگاه

بآخر چون زخواب خوش درآمد