بخست از درد جان آن پدر را

پسر بودش یکی چون آفتابی

بهر علمی دلش را فتح بابی

سفیهی کشت ناگه آن پسر را

مگر آن مرزبان را گفت خاصی

که باید کرد آن سگ را قصاصی

جوابی داد او را مرزبان زود