که تخت بزرگی نماند به کس

ازان به که بیداد گنج آگنم

که ایدر بماند همه رنج ما

به دشمن رسد بی گمان گنج ما

جهاندار باشد ترا یار بس

بد و نیک ماند ز ما یادگار

تو تخم بدی تا توانی مکار