به یک چندگه دیر بیمار بود

تو تخم بدی تا توانی مکار

چو شد سال آن پادشا بر دو هفت

به پالیز آن سرو یازان بخفت

دل کهتران پر ز تیمار بود

نبودش پسر پنج دخترش بود

یکی کهتر از وی برادرش بود