بمردم بر ازو ره تنگ می شد

یکی می رفت در بغداد بر رخش

تو گفتی بود در دعوی جهان بخش

پس و پیشش بسی سرهنگ می شد

ز هر سوئی خروش طرقوا بود

که بردابرد او از چارسو بود

مگر بهلول مشتی خاک برداشت