که شخصی زان جوان پرسید آنگاه

ستاد آنجایگه آن پیر برپا

چنین گفت ای عجب آن پیر مدهوش

که هرگز نکنم آن لذت فراموش

که هست این بنده تو بر سر راه؟

جوابش داد آن برنا ز کرسی

که هست او بنده من می چه پرسی