دوان شد پیر و سر سوی جوان داد

نگردد مال ما از تو کم اینجا

وگر آن خواجه پیشینه خواهی

برو کازاد خویش و پادشاهی

دگر ره دل بدست دلستان داد

نشد از پیش او غایب زمانی

که روشن دید از رویش جهانی