بدو دیوانه گفتا هین بیندیش

اگر غیری به بینی جز خطا نیست

شهش گفتا اولوالامر جهانم

بود بر تو همه حکمی روانم

که امر تو روان چون نیست بر خویش

نباشد بر دگر کس هم روانه

مرا مبشول چند آری بهانه