بصد دل بود شه دیوانه او

که از خوبی ببودش هیچ باقی

جمالش با ملاحت یار گشته

ز هر دو شاه برخوردار گشته

حریف مهستی بد لیک مهرو

درآمد شه ز خواب او را طلب کرد

ندیدش، قصد آن یاقوت لب کرد