چو حق می بیندت دائم شب و روز

مرا یک یک نفس بنگر چه پیشه ست

چو حق پیش آورد صد ساله رازم

من آن ساعت چه گویم با چه سازم

چو شمعی باش خوش می خند و می سوز

دمی بی شکرش از دل برمیاور

نفس بی یاد غافل بر میاور