غم ملکی چرا چندان خوری تو

نه کارت راست آید بی سپاهی

نه هم بی چاشنی گیری خوری آب

نه شب بی پاسبانی آیدت خواب

که نتوانی که در وی نان خوری تو

اگر همچون کیانت تخت عاجست

وگر برتر ز نوشروانت تاجست