چو این بشنید گریان گشت ازو شاه

ترا کرباس ده گز بس درین راه

چو زین جمله ترا ده گز پسندست

چرا پرسی ز جمله تا بچندست

غریبی خشت زن را دید ناگاه

رخ از خورشید چون انگشت کرده

ره صحرا همه پر خشت کرده