چو تو از ملک جز یک دم نداری

جهان انگار تا رودی رسیدست

ز نف شوم بگذر با خردساز

بترک ملک گوی و کارخود ساز

بکن کاری که این دم هم نداری

چو شه بشنود گفت آن دو تن را

بخاک افکند حالی خویشتن را