نهاد آن پیرزن انبانش در پیش

که در انبان رگست و در تو رگ نیست

بیار انبان چو سر محکم ببستی

به پیش اسب من نه باز رستی

چو بادی شد روان یک رانش از پیش

چو پیشی یافت اسب شاه ازان زال

زبان بگشاد وشه را گفت در حال