که تا بنشست پیش پرده درویش

ز سر در درد هارون تازه تر شد

ز حیرت هر دم از نوعی دگر شد

بآخر با وثاقش برد با خویش

زبیده در پس آن پرده آمد

که تا پیشش حکایت کرده آمد

چنین گفت او که چون آنجا رسیدم