چو پنبه گشت مویت ای یگانه

که تو سرگشته گر سرفرازی

چو طفلی و ترا نه تن نه زورست

قماط تو کفن، گهواره گورست

که پنبه خواهدت کردن زمانه

جوان چون آتشست ای پیر عاجز

تو چون پنبه، نسازد هر دو هرگز