دل او را امیدی بر در مرگ

همه جان ودلش پر آتش رشک

بیک یک مژه صد صد دانه اشک

میان جامه در لرزیده چون برگ

بدو گفتم که شیخا این چه حالست

زبان بگشاد کایمان در وبالست

به پنجه سال در خون گشته ام من