ازان خورشید سلطانی بلندست

بخاتم یافت آن عالم که او داشت

چنان ملکی عظیمش بود صافی

که قانع بود در زنبیل بافی

که از آفاق یک قرصش پسندست

ازان در ملک مه را احترامست

که او را گرده ماهی تمامست