نظر می خواند بر رویش ز دو عین

نگشتی آسمان تا بنده گشتی

بزلفش صد هزاران پیچ بودی

اگر بودی درو جان هیچ بودی

بلا و رنج خود چون از صحیحین

ولی دل گفت ازان دو چشم بیمار

صحیحت کی شود این رنج و تیمار