بسوزن آن برون کردن دریغست

وگر بیرون کنی باری وفا نیست

یکی خاری که چندانش کمالست

که دایم چاوش راه وصالست

ترا جز خون دل خوردن دریغست

چو در پای تو خار از بهر ما شد

گلی می دان که با تو در قبا شد