که آن قصر عروس اوست از دور

مگر از دور دیری دید عالی

منور از چراغ او را حوالی

چنان پنداشت آن سرمست مهجور

ولی آن دخمه گبران کرده بودند

که از هر سوی خیلی مرده بودند

دران دخمه چراغی چند می سوخت