چو همت جای مردی یک قراضه ست

که بنشستی که زر افزون کنی تو

همه عمرت زیان بودست ای دوست

که تا یک جو زرت سودست ای دوست

بسی کم از زنان مستحاضه ست

توانگر را پیمبر مرده خوانده ست

کسی کو سیم دارد مرده مانده ست