شهش گفتا نیم از سنگ خاره

شه ما را چه غم آمد پدیدار

که شادانت نمی بینم چو هر روز

دلم ندهد که بنشینی درین سوز

ز رفتن هیچکس را نیست چاره

غمم آنست کز جور زمانه

ندارم هیچ فرزند یگانه