کجا نام آن رومی آزاده بود

گهی زخم چوگان و گاهی شکار

چنان بد که یک روز بی انجمن

به نخچیرگه رفت با چنگ زن

که رنگ رخانش به می داده بود

به پشت هیون چمان برنشست

ابا سرو آزاده چنگی به دست